صفحه نخست

در باره ما

ارتباط با ما

درباره ما
فصلنامه بشارت
همايش ها و نشست ها
بولتن خبري افغانستان
خبر و گزارش هاي خبري
گفتگو
داستانهای قرآنی
شميم احساس
اهل بيت (ع)
مهدویت
مقالات
زن و خانواده
کتابخانه
گالري تصاوير
تازه های نشر
افغانستان شناسی
سایتهای افغانستان
صفحات ویژه

آمار سایت

رقابت های کور سیاسی در افغانستان


آیا رقابت های کور سیاسی در کشور پایان خواهد یافت؟


محمد اسحاق فیاض
Mif_1967@yahoo.com

یکشنبه :۲ اسد ۱۳۹۰

اختلاف میان قوای سه گانه دولت افغانستان، داستان هزار یک شب به خود گرفته است، هیچ یک از قوای سه گانه مجریه و مقننه و قضائیه کشور از خواسته های خود کوتاه نمی آیند و همچنان بر خواسته ها و منافع خود شان تاکید می کنند.
اگر موضع گیری های قوای سه گانه کشور را به صورت جدا گانه بررسی کنیم، این گونه به نظر می رسد که قوه قضائیه بر اجرای رای دادگاه خاص انتخاباتی تاکید دارند و عملکرد کمیسیون مستقل انتخابات را در مورد شمارش آرا و معرفی نامزد وکیلان برنده را، ابهام آمیز و توام با تقلب می دانند و عملکرد دادگاه خاص انتخاباتی را قانونی و رای آن را لازم الاجرا می دانند. در مقابل قوه مقننه با موضع گیری تند در برابر دادگاه خاص انتخاباتی عملکرد کمیسیون مستقل انتخابات را تایید نموده و نظر این کمیسیون را لازم الاجرا می دانند و دادگاه خاص انتخاباتی را مردود و غیر قانونی می خوانند؛ بخصوص دخالت این دادگاه در شمارش آرا و بررسی جرایم غیر جرمی جریان انتخابات را خارج از صلاحیت قوه قضائیه می دانند. به همین دلیل برای آن که نمایندگان مردم بالای قوای قضائیه فشار وارد نمایند، اعضای اصلی استر محکمه را در پارلمان استیضاح کردند و با عدم حضور آنان در پارلمان، نمایندگان مردم رای به عدم صلاحیت آنان دادند و اکنون برای فشار بیشتر برقوه قضائیه، نمایندگان مردم تلاش دارند طرح محاکمه برخی از اعضای استرمحکمه را فراهم بیاورند.
در مقابل این موضع گیری متناقض قوه مجریه که همان حکومت باشد، سیاست سکوت را پیشه خود ساخته است، چندی است که ادبیات سیاسی در افغانستان در لفافه های ابهام و دوپهلویی گرفتار شده است که اصلا روشن نیست که بزرگان و مقامات بلند پایه ای که اداره امور مملکت را در دست دارند، چگونه یک دیگر افهام و تفهیم می کنند، سئوالی است که جواب روشنی ندارد. به هرحال سیاست سکوت و موضع گیری حکومت در برابر انتخابات پارلمانی سال گذشته سبب ابهام در موضع گیری های سیاسی در کشور گردیده و بسیاری از کارها و امور ضروریی که باید به آن پرداخته می شد، فراموش گردیده و نمایندگان مردم و قوای قضائیه و نیز برخی از اعضای حکومتی را گرفتار رقابت های غیر دموکراتیک و خارج از ارزش های ملی کرده است. به هرحال گمان می رفت آقای کرزی با این همه مشکلات سیاسی که این فرایند به وجود آورده است، سرانجام موضع سیاسی خود را به صورت روشن و شفاف بیان کند و بیش از این مردم و کشور را در گردابهای سیاسی و دایره های ابهام فرونبرد، اما بازهم متاسفانه هیچ روزنه امیدی باز نگردید، قرار بود تعدادی از نمایندگان پارلمان همراه با رئیس خود با آقای کرزی رئیس جمهور افغانستان دیدار نموده و به قول خود نمایندگان آخرین سخنان و آخرین خواسته های خود را با رئیس جمهور مطرح کنند و به عبارت دیگر آخرین حرف خود را با رئیس جمهور بازگو نمایند تا رئیس جمهور مجبور گردد، موضع خود را به صورت شفاف و روشن بیان داشته و به بحران چندین ماهه سیاسی در کشور پایان دهد، اما متاسفانه باریگر پاشنه سیاست بردایره ابهام چرخید و هیچ تغییری حاصل نگردید.
به گزارش خبرگزاری ها روز دوشنبه این هفته عبدالرؤف ابراهیمی، رییس پارلمان و تعدادی از نمایندگان با رئیس جمهور کرزی دیدار نمودند. بر اساس معلومات دفتر مطبوعاتی ریاست جمهوری، در این دیدار، نمایندگان نگرانی های جدی شان را در رابطه به مسایل انتخابات پارلمانی با رییس جمهور در میان گذاشتند، آنان گفتند که برخی از سفارت خانه ها و نمایندگیهای خارجی در گفتگو با وکلا، آنها را به بحران آفرینی و اجرایی اعمال خلاف مصالح ملی تحریک و تشویق می کنند. در همین حال رییس جمهور با تأیید نگرانی های نمایندگان از ناحیه مداخلات خارجی گفت که در این رابطه مسؤلیت خود میدانم تا با اتخاذ کلیه تصامیم لازم از امنیت و ثبات کشور حراست نموده و به هیچ صورت اجازه ندهم تا کشور گرفتار بحران سیاسی شود. رئیس جمهور همچنین به نمایندگان مجلس اطمینان داد که با در نظرداشت مصالح علیای کشور و جلوگیری از بحران به زودی اقدامات مقتضی را روی دست می گیرد.
متاسفانه این سخنان بجای آن که پرده ابهام را از وضعیت سیاسی کشور بردارد، دایره دیگری برای ابهام ایجاد کرد و سئوالات بی پاسخ بیشتری را خلق نمود، به راستی چه کشورهایی در امور سیاسی کشور دخالت می کنند که نمایندگان مردم آلت دست آنان قرار گرفته اند؟. اساس چرا زمینه ای چنین دخالت هایی برای خارجیان، در امور داخلی کشور داده شود؟. آیا دایرهای متعد ابهام در فضای سیاسی کشور زمینه را برای دخالت های بیگانگان فراهم نکرده است؟. ادامه این روند بدبینی ها و دشمنی ها را بیشتر نخواهد کرد؟. از ادامه تنش میان قوای سه گانه چه سودی عاید مردم و کشور افغانستان می شود که عده ای هم چنان سعی می کنند برطبل اختلاف بکوبند؟.
طی ماههای اخیربا گسترش خشونت ها و ترورهای خونین شخصیت ها، اگر دستآوردهای مفید قوای سه گانه را خدمت به مردم و کشور به شماربرود، مورد محاسبه قرار داده شود، روشن خواهد شد که کمترین دستآورد کارهای مفید را طی ماههای اخیر هرسه قوا داشته اند و بیشتری وقت شان صرف رقابت های و بازی های بیهوده سیاسی در قالب رقابت میان قوای سه گانه شده است و چنین دستآورد سبب گرانی کارلاهای اساسی برای توده های مردم و عدم اجرا شدن کارهای عمرانی گردیده و خشونت ها و بی اعتمادی را ها در کشور تشدید کرده است. زیرا تعدادی از نمایندگان پارلمان که سرنوشت شان در پرده ابهام قرار دارد، دست به دامان سازمان ملل شده اند و این سازمان نیز قول داده اند که از حق آنان حمایت کنند. از طرف دیگر قوه قضائیه برای آن که کارهای خود را موجه جلوه دهد، دادگاه استناف تشکیل داده اند، تا از این طریق به خواسته های شان برسند. محکمه استیناف در حال بررسی فیصله های انتخاباتی است. اما نمایندگان پارلمان دادگاه استیناف را هم قبول ندارند و برگه های تجدید نظر را پرنکرده اند.
با توجه به وضعیت موجود و ادامه رقابت میان قوای سه گانه طی چند ماه اخیر، از آقای رئیس جمهور باید پرسید که بحران تاکجاهها باید یش برود که برای جلوگیری از آن اقدام عملی صورت گیرد؟. ایا ادامه وضع موجود به صلاح مملکت است که نفراول مملکت از آن جلوگیری نمی کند؟ و نیز در صورت ادامه این بحران و گسترش بی اعتمادی ها و رقابت ها و کارهایی که برعلیه یک دیگر انجام داده اند و انجام می دهند، آیا مهار بحران در آینده قابل کنترول و مهار خواهد بود؟.
تجربه نشان داده است که بسیاری از مسایل کوچک در زمان مناسب مهار نگردیده تبدیل به غده های سرطانی بحران گردیده و کشور را به یک فاجعه تبدیل کرده است، آیا وضعیت سیاسی موجود به سوی یه بحران فاجعه بار سیاسی و غیر قابل کنترول به پیش نمی رود؟.


اختلاف میان قوای سه گانه دولت افغانستان، داستان هزار یک شب به خود گرفته است، هیچ یک از قوای سه گانه مجریه و مقننه و قضائیه کشور از خواسته های خود کوتاه نمی آیند و همچنان بر خواسته ها و منافع خود شان تاکید می کنند.
اگر موضع گیری های قوای سه گانه کشور را به صورت جدا گانه بررسی کنیم، این گونه به نظر می رسد که قوه قضائیه بر اجرای رای دادگاه خاص انتخاباتی تاکید دارند و عملکرد کمیسیون مستقل انتخابات را در مورد شمارش آرا و معرفی نامزد وکیلان برنده را، ابهام آمیز و توام با تقلب می دانند و عملکرد دادگاه خاص انتخاباتی را قانونی و رای آن را لازم الاجرا می دانند. در مقابل قوه مقننه با موضع گیری تند در برابر دادگاه خاص انتخاباتی عملکرد کمیسیون مستقل انتخابات را تایید نموده و نظر این کمیسیون را لازم الاجرا می دانند و دادگاه خاص انتخاباتی را مردود و غیر قانونی می خوانند؛ بخصوص دخالت این دادگاه در شمارش آرا و بررسی جرایم غیر جرمی جریان انتخابات را خارج از صلاحیت قوه قضائیه می دانند. به همین دلیل برای آن که نمایندگان مردم بالای قوای قضائیه فشار وارد نمایند، اعضای اصلی استر محکمه را در پارلمان استیضاح کردند و با عدم حضور آنان در پارلمان، نمایندگان مردم رای به عدم صلاحیت آنان دادند و اکنون برای فشار بیشتر برقوه قضائیه، نمایندگان مردم تلاش دارند طرح محاکمه برخی از اعضای استرمحکمه را فراهم بیاورند.
در مقابل این موضع گیری متناقض قوه مجریه که همان حکومت باشد، سیاست سکوت را پیشه خود ساخته است، چندی است که ادبیات سیاسی در افغانستان در لفافه های ابهام و دوپهلویی گرفتار شده است که اصلا روشن نیست که بزرگان و مقامات بلند پایه ای که اداره امور مملکت را در دست دارند، چگونه یک دیگر افهام و تفهیم می کنند، سئوالی است که جواب روشنی ندارد. به هرحال سیاست سکوت و موضع گیری حکومت در برابر انتخابات پارلمانی سال گذشته سبب ابهام در موضع گیری های سیاسی در کشور گردیده و بسیاری از کارها و امور ضروریی که باید به آن پرداخته می شد، فراموش گردیده و نمایندگان مردم و قوای قضائیه و نیز برخی از اعضای حکومتی را گرفتار رقابت های غیر دموکراتیک و خارج از ارزش های ملی کرده است. به هرحال گمان می رفت آقای کرزی با این همه مشکلات سیاسی که این فرایند به وجود آورده است، سرانجام موضع سیاسی خود را به صورت روشن و شفاف بیان کند و بیش از این مردم و کشور را در گردابهای سیاسی و دایره های ابهام فرونبرد، اما بازهم متاسفانه هیچ روزنه امیدی باز نگردید، قرار بود تعدادی از نمایندگان پارلمان همراه با رئیس خود با آقای کرزی رئیس جمهور افغانستان دیدار نموده و به قول خود نمایندگان آخرین سخنان و آخرین خواسته های خود را با رئیس جمهور مطرح کنند و به عبارت دیگر آخرین حرف خود را با رئیس جمهور بازگو نمایند تا رئیس جمهور مجبور گردد، موضع خود را به صورت شفاف و روشن بیان داشته و به بحران چندین ماهه سیاسی در کشور پایان دهد، اما متاسفانه باریگر پاشنه سیاست بردایره ابهام چرخید و هیچ تغییری حاصل نگردید.
به گزارش خبرگزاری ها روز دوشنبه این هفته عبدالرؤف ابراهیمی، رییس پارلمان و تعدادی از نمایندگان با رئیس جمهور کرزی دیدار نمودند. بر اساس معلومات دفتر مطبوعاتی ریاست جمهوری، در این دیدار، نمایندگان نگرانی های جدی شان را در رابطه به مسایل انتخابات پارلمانی با رییس جمهور در میان گذاشتند، آنان گفتند که برخی از سفارت خانه ها و نمایندگیهای خارجی در گفتگو با وکلا، آنها را به بحران آفرینی و اجرایی اعمال خلاف مصالح ملی تحریک و تشویق می کنند. در همین حال رییس جمهور با تأیید نگرانی های نمایندگان از ناحیه مداخلات خارجی گفت که در این رابطه مسؤلیت خود میدانم تا با اتخاذ کلیه تصامیم لازم از امنیت و ثبات کشور حراست نموده و به هیچ صورت اجازه ندهم تا کشور گرفتار بحران سیاسی شود. رئیس جمهور همچنین به نمایندگان مجلس اطمینان داد که با در نظرداشت مصالح علیای کشور و جلوگیری از بحران به زودی اقدامات مقتضی را روی دست می گیرد.
متاسفانه این سخنان بجای آن که پرده ابهام را از وضعیت سیاسی کشور بردارد، دایره دیگری برای ابهام ایجاد کرد و سئوالات بی پاسخ بیشتری را خلق نمود، به راستی چه کشورهایی در امور سیاسی کشور دخالت می کنند که نمایندگان مردم آلت دست آنان قرار گرفته اند؟. اساس چرا زمینه ای چنین دخالت هایی برای خارجیان، در امور داخلی کشور داده شود؟. آیا دایرهای متعد ابهام در فضای سیاسی کشور زمینه را برای دخالت های بیگانگان فراهم نکرده است؟. ادامه این روند بدبینی ها و دشمنی ها را بیشتر نخواهد کرد؟. از ادامه تنش میان قوای سه گانه چه سودی عاید مردم و کشور افغانستان می شود که عده ای هم چنان سعی می کنند برطبل اختلاف بکوبند؟.
طی ماههای اخیربا گسترش خشونت ها و ترورهای خونین شخصیت ها، اگر دستآوردهای مفید قوای سه گانه را خدمت به مردم و کشور به شماربرود، مورد محاسبه قرار داده شود، روشن خواهد شد که کمترین دستآورد کارهای مفید را طی ماههای اخیر هرسه قوا داشته اند و بیشتری وقت شان صرف رقابت های و بازی های بیهوده سیاسی در قالب رقابت میان قوای سه گانه شده است و چنین دستآورد سبب گرانی کارلاهای اساسی برای توده های مردم و عدم اجرا شدن کارهای عمرانی گردیده و خشونت ها و بی اعتمادی را ها در کشور تشدید کرده است. زیرا تعدادی از نمایندگان پارلمان که سرنوشت شان در پرده ابهام قرار دارد، دست به دامان سازمان ملل شده اند و این سازمان نیز قول داده اند که از حق آنان حمایت کنند. از طرف دیگر قوه قضائیه برای آن که کارهای خود را موجه جلوه دهد، دادگاه استناف تشکیل داده اند، تا از این طریق به خواسته های شان برسند. محکمه استیناف در حال بررسی فیصله های انتخاباتی است. اما نمایندگان پارلمان دادگاه استیناف را هم قبول ندارند و برگه های تجدید نظر را پرنکرده اند.
با توجه به وضعیت موجود و ادامه رقابت میان قوای سه گانه طی چند ماه اخیر، از آقای رئیس جمهور باید پرسید که بحران تاکجاهها باید یش برود که برای جلوگیری از آن اقدام عملی صورت گیرد؟. ایا ادامه وضع موجود به صلاح مملکت است که نفراول مملکت از آن جلوگیری نمی کند؟ و نیز در صورت ادامه این بحران و گسترش بی اعتمادی ها و رقابت ها و کارهایی که برعلیه یک دیگر انجام داده اند و انجام می دهند، آیا مهار بحران در آینده قابل کنترول و مهار خواهد بود؟.
تجربه نشان داده است که بسیاری از مسایل کوچک در زمان مناسب مهار نگردیده تبدیل به غده های سرطانی بحران گردیده و کشور را به یک فاجعه تبدیل کرده است، آیا وضعیت سیاسی موجود به سوی یه بحران فاجعه بار سیاسی و غیر قابل کنترول به پیش نمی رود؟.

برای ارتباط با ما و ارسال نظر  لطفا کلیک کنید