نگــاه

روح الامين امينى - هرات

در را كه بست پشت سرش را نگاه كرد

در آينه دو چشم ترش را نگاه كرد

در را كه بست غير خودش هيچ كس نبود

وقتى تمام دور و برش را نگاه كرد

در را كه بست خاطره ها تازه تر شدند

عكس هميشه پدرش را نگاه كرد

مثل پرنده اى كه پرش را شكسته اند

آشفتگى بال و پرش را نگاه كرد

دستى به روى خط و خطوط دلش كشيد

اين بار زخم كهنه ترش را نگاه كرد

نفرين به عشق گفت همان لحظه اى كه سرخ

در يك زباله دان جگرش را نگاه كرد