محرابعلی دانش
ضمن عرض تبریک میلاد با سعادت امامان معصوم حضرت امام حسین، امام سجاد و اسوه وفاداری و شجاعت ابوالفضل العباس علیهم السلام به تمام مسلمانان، شیفتگان و محبان اهل بیت، اشاراتی مختصر به زندگانی و جلوه های رفتاری سالار شهیدان آن بزرگ مردی که نماد از یک انسان نمونه است می نماییم.
زندگی
میلاد با برکت حضرت ابی عبدالله الحسین علیه السلام دومین فرزند امام علی و فاطمه علیهمالسلام بنا بر مشهور، روزم سوم شعبان سال چهارم هجرت در شهر مدینه بوده است.
پس از ولادت پیامبر اکرم(ص) نام وی حسین گذاشت و آنگاه او را بوسیده و گریست و فرمود: تو را مصیبتی عظیم در پیش است، خداوندا! کشنده او را لعنت کن و آن حضرت به مصباح الهدا و سفینه النجاه و سیدالشهدا و ابوعبدالله معروف است. مسعودی می نویسد: امام حسین(ع) مدت ۷ سال با رسول خدا جد بزرگوارش که سخت مورد محبت ایشان قرار داشت، بود. و در این مدت، آن حضرت خود متصدی غذا دادن و علم و ادب آموختن به نوه اش امام حسین(ع) بود در منابع معتبر تاریخی آمده اند، شدت علاقه پیامبر به حسین(ع) به قدری بود که کوچکترین ناراحتی او را نمی توانست تحمل کند.
و پس از رحلت جد بزرگوارش مدتی سی سال در کنار پدرش علی(ع) به سر برد و در همه حوادث پر تلاطم دوران آن حضرت حضور پر تلاش داشت.
و پس از شهادت پدرش به مدت ده سال تمام همراه و همگام با برادر بزرگوار امام مجتبی زندگی کرد و پس از شهادت برادر در سال ۵۰ هجری به مدتی ده سال تمام به ارزیابی حوادث زمان پرداخت و امامت معنوی خیل عظیمی از مومنین را عهده دار بود و به مسائل و مشکلات علمی و فقهی مسلمانان می پرداخت و بارها به معاویه اعتراضات منطقی و اصولی می کرد و پس از مرگ او در برابر حکومت یزید و انحرافات و کجرویهای او ایستادگی و از بیعت با او خودداری کرد تا اینکه در محرم سال ۶۱ هجری به همراه گروهی از بستگان و یاران با وفایش در سرزمین کربلا به شهادت رسید. از این روی امام حسین(ع) نمونه کامل یک انسان برجسته و متشخص بود و نام حسین در اذهان، همراه با شجاعت و ظلم ستیزی و جوش و خروش بر ضد هرگونه ستم و تبعیض است، براستی او یک انسان کامل و اسوه همه جانبه انسانی بود که در ابعاد زندگی متصور است، امام حسین اسوه ماندگاری و عزت مداری است، او اوج ارزش های والای انسانیت است. بناءً وقتی خداوند برای هدایت بشر، راهنما فرستاد و برای تعیین راه و پیمودن مسیر، حجت قرار دارد، همه ابعاد را در نظر داشت.
الگوهای مکتبی، نمونه های همه جانبه امت برای راهیابی به کمال و خودسازی و بندگی اند.
حسین بن علی علیهماالسلام نیز یکی از این اسوه کامل و الگوهای بی بدیل و همه جانبه است. آنچه از حضرتش باید آموخت، نه تنها درس حماسه، جهاد، ظلم ستیزی و مقاومت که درس عبودیت، سخاوت و جوانمردی و ارزش گرایی، تهجد و انس با قرآن و تکریم انسان است. در این نوشتار نگاهی به بخش الگوی سالار شهیدان داریم، تا مشخص گردد که شخصیت وی به واقعه شور آفرین و حماسی عاشورا و انگیزه آفرینی برای ظلم ستیزی در واقعه کربلا خلاصه نمی شود، اگر آن باده روح بخش در ساغر دلما نیست نمی توان و باید از چشمه فیض دیگری شور و حال گرفت و سیره حسینی را چراغ پر فروغ راه زندگی قرار داد.
در عصر بازسازی ایمان و فرهنگ و توجه به دموکراسی و آراء عمومی و ارزش گذاری به توده ها، نگاه خاص و ویژه به ارزشهای دینی می طلبد که به ابعاد الگویی چون امام حسین(ع) از جایگاه ممتاز برخوردار باشد.
آن حضرت تنها در کربلا اسوه ما نیست، اسوه بودنش تنها در زمینه حماسه خون و شهادت هم نیست تا جایی که کربلا فقط کربلای حماسه و جهاد نبود، اوج صحنه های آنروز جاویدان هم تنها شهادت امام و یارانش نبود.
نماز اوج بندگی:
حسین بن علی علیه السلام شب عاشورا را برای انس با خدا، تهجد و تلاوت قرآن و نماز از دشمن مهلت گرفت. در گرماگرم نبرد عاشورا نیز، هنگام ظهر به نماز ایستاد تا به ما بیاموزد که جان بر سر دین و خداجویی نهاده است.
سعید بن عبدالله حنفی در آن لحظه در برابر امام همچون سپری حفاظتی می ایستد، تا امامش، آخرین نمازش را بخواند و با ۱۳ تیر که در پیکرش می نشیند به شهادت می رسد.
ابو ثمامه صائیدی نیز که خودش شهید نماز است، در روز عاشورا، فرارسیدن هنگام نماز را یادآور می شود امام حسین علیه السلام دعایش می کند که خدا از نمازگزاران ذاکر قرار دهد.
و لذا است که در زیارت نامه ها مخصوص حضرتش او را خطاب قرار می دهیم و می گوییم: اشهد انک قداقمت الصلوه… جلوه دیگری از اهمیت نماز را در زندگی و شهادت آن امام و پیشوایی معنویت و عبودیت نشان می دهد.
۲- رضا، غایت ایمان:
کمال بندگی در رضا به رضایت الهی و فرمان اوست. حسین بن علی در حرکت به سوی کربلا، اظهار امیدواری کرد که آنچه را خداوند برایش اراده کرده باشد، خیر باشد، چه با فتح و چه با شهادت: (ارجو ان یکون خیرا ما ارادالله بنا، قتلنا ام ظفرنا) و در قتلگاه جملات زیبایی، الهی رضا برضائک و تسلیما لامرک که بر زبان او جاری شد، نشانه خلوص در بندگی و رضا به قضای خداوندی است. این خود درس بزرگی برای جامعه امروزی است که در تمام مشی زندگی، فردی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی به الگو چون حسین بن علی اقتدا نمایند.
۳- کرامت و بزرگواری:
کرامت و بزرگواری امام حسین علیه السلام در زمانی که در مدینه می زیست و در دوران پدر بزرگوارش، آنچه از دست کریمش می جوشید، سخاوت وجود نسبت به سائلان و نیازمندان بود. به روایت حضرت امام سجاد علیه السلام، امام حسین بار غذا و آذوقه به دوش می کشید و به خانه یتیمان، فقیران و بیوه زنان نیازمند می برد. از این رو، بر شانه های آن حضرت جای ریسمان مانده بود. پس رسیدگی به محرومان و سرکشی به مستضعفان را هم باید از حسین علیه السلام آموخت. آورده اند، وی روزی بر عده ای گذشت که بر سفره گسترده و روی زمین نشسته اند. نان خشک می خورند، پسر پیامبر را به آن طعام دعوت کردند. حضرت از اسب فرود آمد و در نزد آنان نشست و از غذایشان خورد و سپس آنان را به خانه دعوت کردند و آنان را پذیرایی نمود. شیوه کریمانه ای وی شهرت آفاق بود. ایشان در نوع دوستی، گرایش به مساکن، تواضع و مردمی زیستن و عاطفه انسانی داشتن نمونه و الگوی مناسبی بود که به او اقتدا شود.
صبر و استقامت:
حسین بن علی علیه السلام الگوی صبر و شکیبایی در برابر مصیبت ها، مشکلات زندگی، زخم شمشیر، داغ عزیزان و شهادت فرزندان فراق یاران و عزیزان است.
ایشان در روز عاشورا در خطبه ای که با این جملات آغاز می شود: صبرا بنی الکرام و… یاران خویش را بر رنج جهاد و زخم شمشیر به صبوری فرا می خواند، تا از تنگنای دنیا به وسعت آخرت و از دشواری های دنیا به نعمت های بهشت برسند و مرگ را همچون پل عبور بدانند.
و نیز در آغاز حرکت خویش به سوی کربلا، بر صبر تکیه کرد و یاران را لایق همراه خویش می دانست که بر تیزی شمشیر و ضربت نیزه ها مقاوم باشند.
تعلیم و تربیت:
در منابع تاریخی آمده است. که وقتیکه معلم یکی از فرزندانش به او سوره حمد را آموخت، هزار دنیا را جایزه به معلم داد، به او خلعت و لباسی بخشید و دهانش را پر از گوهر ساخت.
وقتی بعضی سبب این همه بذل و بخشش را پرسیدند فرمود: اینها کجا برابر چیزی است که او به فرزندم داده است؟ یعنی آموزش قرآن و سوره حمد.
می بینم آن حضرت در ارزش گذاری به تعلیم و تربیت و تشویق معلم و مربی فرزندان خویش و ارج نهادن به جایگاه تعلیم و تربیت و نیز الگو مناسب می باشد و باید از او بیاموزیم که مسئله تربیت و آموزش کودکان یکی از مهمترین و کلیدی ترین وظایف والدین است و باید به این مهم توجه خاص نمایم زیرا فرزندان ما آینده سازان ما است امروزه تمام مشکلات جامعه افغانستان یک بخش عمده اش برگشت به بی سوادی این جامعه دارد.
امام حسین(ع) و عشق به خدا:
از برجسته ترین جنبه های شخصیتی سیدالشهدا، محبت پروردگار و دلدادگی او به خداوند و امر و رضای اوست. اینکه نسبت به حادثه عاشورا و آمادگی برای شهادت طلبی و پذیرش تبعات و پیامدهای آن و راضی شدن به یتیمی فرزندان و اسارت اهل بیت از زبان حضرت چنین نقل شده است.
ترک الخلق طفی هواکا و ایتمت العیال لکی اراکا
نشانه خدا دوستی و عشق به معبود، فنا در حب الهی است و نقل شده است هر لحظه که امام حسین(ع) به لحظات شهادت نزدیک تر می شد، چهره اش بشاش تر، برافروخته تر و شکفته تر می گشت. تعبیر دیگر از عشق الهی اوست.
که تبدیل هجران به وصال را می دید و به وجد می آمد. و لذا می طلبد پیروان و دوستان حسین بن علی در همه حال از یاد خدا غافل نباشد، و همین یاد خدا تأمین کننده سعادت دنیا و آخرت است.
امام حسین و ذکر خداوند:
گوهر یاد خداوند، موهبتی عرشی است که در هر دل که جای گیرد و بر هر زبان که جاری شود، آن دل و زبان را نفیس می سازد، حال آن ذکر چه زبانی باشد و چه قلبی، حسین بن علی علیه السلام بنده ذاکر خداوند بود، پیوسته حمد و ثنای الهی بر زبانش و سپاس نعمت ها در قلبش. و در راحت و رنج پنهان و آشکار یاد خدا آرام بخش جانش بود و بر او تکیه داشت، و هیچ صحنه تلخ و شیرین نبود جز آنکه داروی یاد خدا آرامش می کرد. از این روی وقتی چراغ یاد خدا در شبستان دل انسان روشن باشد هرگز شیطان رخنه گاهی برای ورود به خلوتگاه دل نمی یابد. و این خانه که باید جای خدا باشد مأوای دیو و دد نمی گردد.
پیروان حسین بن علی علیه السلام را سزا است که مشعل فروزان ذکر خدا را در اقتدا به سالار شهیدان در دل برافروزند تا از گزند شیاطین در امان باشند. خلاصه در تمام عرصه های اعتقاد و چه در صداقت و پاکی و چه در شجاعت و بی باکی و چه در روحیه عبادت ها و راز و نیازها، میوه قلب و نور چشم پیامبر(ص) و یکی از سید جوانان اهل بهشت می تواند الگو مناسب باشد.
ثبت دیدگاه